04.

De Veelpoot had zijn huis -
'verkocht' had er nooit op gestaan -
daarom maar verlaten.
De mensen in de straat en wie er ook
maar een blik geworpen hadden op de Veel-
poot zagen hem met niets meer dan
lege handen zijn huis
plotseling verlaten.

Een makelaar kwam er niet aan te pas,
noch een familielid,
noch ge(anti)kraak, met uitzondering van
de spouwmuur die te vol zat met troep
en dingen die de Veelpoot liever allemaal meteen vergeten zou hebben.

Hij dacht nergens aan,
wat betreft dat oude krot
dat hij jarenlang zijn huis
genoemd had.
Ja, herinneringen waren mooi, met name
de geromantiseerde, maar meer dan
dat was het niet waard.

“Daar wil toch niemand meer in wonen?”
“Straks trekt er een zwerver in!”
“De gemeente zal het wel slopen.”

Hij keek niet om, de Veel-
poot zette rake stappen
in een rechte lijn,
recht weg van het huis.
Weg en richting de haven.